Pierwsze wrażenia – Malawijczycy są niesamowicie sympatycznymi ludźmi. Już od wielu lat słyszałam, że w krajach afrykańskich zawsze jak kogoś spotkasz na ulicy to musisz z nim choć chwilkę pogadać. Życie kwitnie wzdłuż drogi więc już na pierwszym spacerze, wtedy jeszcze w asyście siostry, z każdym musiałyśmy się przywitać. Dlatego trzeba mieć opanowane podstawowe zwroty w języku chichewa:

Muli bwanji? – Jak się masz?

Ndili bwino, kaya inu ?  - dobrze, a Ty?

Zikomo  - dziękuję

Ewentualne dodatkowe wersje które nam doszły to przywitanie rano: Mwadzuka bwanji? – przywitanie rano – w rodzaju jak Ci się wstawało?

Ndadzuka bwino, kaya inu ? – odpowiedz na to oczywiście dobrze

I popołudniu

Mwaswera bwanji?

Ndaswera bwino, kaya inu?

Niesamowite jak na ludziach to robi wrażenie jak powiemy te kilka słów w ich języku. Polecam jeśli ktoś się wybiera do Malawi. Więc tak idziesz sobie poboczem drogi, dodam że jestem pod wielkim wrażeniem w jakim świetnym są one stanie. Chyba zrobię kilka zdjęć ze zbliżeniem, żeby może potem wysłać do Ministerstwa Transportu. Co za wstyd że nawet w Malawi drogi są lepsze niż w Polsce. Jak zwykle uciekam od tematu, więc tak idziesz i spotykasz mnóstwo ludzi : dzieci, sprzedawców, kobiety które chyba jako jedyne wszystko tutaj noszą i zatrzymujesz się, żeby z nimi porozmawiać.

To bardzo mi się podoba, choć niestety wszędzie czujesz na sobie wzrok bo zawsze będziesz wyglądać inaczej.  

Będę mieć wiele do opowiedzenia, ale chyba po kolei od początku i niestety w małych ilościach. Czas szybko płynie choć wiecie pewnie, że to my mamy zegarki, a Afrykańczycy mają czas.

Podróż przebiegła nam bardzo spokojnie. Zaczęła się w Warszawie 9.08.br o  godz. 19.30. Z Warszawy poleciałyśmy do Frankfurtu, stamtąd długi lot do Johanesburga. To nie pierwsza moja podróż samolotem, ale zdałam sobie sprawę że zawsze latałam sama i na krótkich dystansach. A tu tak daleko, już nie mogłam się doczekać. Samolot do Johannesburga był ogromny, strasznie szeroki w porównaniu do tych którymi latamy po Europie. I był pełny niesamowicie różnorodnych ludzi. Na małych telewizorkach pokazywali co chwilkę naszą lokalizacje na mapie co dało nam obraz gdzie w danym momencie jesteśmy. Po około 10 godzinach wylądowałyśmy w Johannesburgu i tu przeżyłam swoje rozczarowanie, gdyż to lotnisko nie różni się wcale od europejskich, a ja już liczyłam na jakąś egzotykę. A Ania gotowała się na ciepełko, a tam chłodno. Jedyna ciekawa różnica, polecam szczególnie panom tak z obserwacji nie próbowałam, to możliwość zrelaksowania się poprzez masaż. Pomiędzy sklepami i barami, zupełnie tak bez zasłonek, tak żeby każdy mógł widzieć panie robią masaż, ale chyba tylko taki przez ubranie – ciekawe, ale może dobry pomysł.

Na lotnisku w Johannesburgu można było już zauważyć  trochę innym sposób zarządzania, obsługi – powolutku, wszyscy bardzo pomocni.

Miałyśmy naprawdę szczęście bo nigdzie nie było zbyt długich przerw i czekania na następny samolot. I tak o 11.30 zaczął się ostatni etap naszej podróży do Malawi. A lotnisko w Lilongwe w stolicy to jest dopiero to na co czekałam. Czerwona ziemia, mały budynek, ludzie tłumnie czekający na balkonie. W samolocie wręczali jakieś żółte karteczki, ogłaszając w tym samym momencie możliwość dokonania zakupów z katalogu. A nasz sąsiad obok był tym wyraźnie zainteresowany, bo cały czas machał jakimiś banknotami i wyciągał te dolary żeby każdy mógł widzieć. Dlatego oczywiste wydawało nam się, że te żółte karteczki to zamówienia, więc ich nie wzięłyśmy. Jakież było nasze zdziwienie kiedy zobaczyłyśmy, że każdy w tłumie, który z nami czekał na wpuszczenie do Malawi, ma razem z paszportem ma tą żółtą karteczkę. Kto będzie kiedyś wybierał się do Malawi, to niech lepiej nie zapomni wypełnić tej kartki. Oczywiście  wpuścili nas szczególnie że miałyśmy w paszporcie wizę, ale bez wypełnienia tej kartki się nie obeszło tak że ostatnie z samolotu wkraczałyśmy do kraju. I tu wspaniała wiadomość, bagaże leciały cały czas z nami – dzięki wielkie dla panów którzy jej ciągle przekładali do właściwego samolotu. Niestety, nie został dla nas ani jeden wózek i jak to wszystko zabrać. Co było dziwne, pozwolili mi wyjść na zewnątrz po niego i wrócić. A tam ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu już stała cała grupa powitalna: cztery siostry i Ania z Grażynką. Zupełnie nie byłam na to przygotowana. Pierwsze powitania. Gdy wróciłam z wózkiem po Anię, zaczęło się przywitanie od nowa. Tak rozpoczyna się nasza przygoda w Malawi…

Przez okno samochodu jadąc z lotniska mogłyśmy widzieć to o czym od dawna słuchałyśmy w opowieściach. Mnóstwo ludzi przy drodze, niektórzy czekają, aby coś sprzedać. Kobiety noszące niemal wszystko na głowie – niesamowite !, przepasane chitengami ( to taka kolorowa duża chusta w różne wzory). Małe dzieci mają w tych chustach na plecach. Trzeba to zobaczyć.

Jaka jest Afryka? Teraz i mi jest trudno krótko odpowiedzieć na to pytanie – piękna- to pierwsze słowo jakie przychodzi mi do głowy, ale jest to inne piękno….

O Lilongwe na razie nie mogę dużo opowiedzieć gdyż byłam tam zbyt krótko, ale kiedy znów się tam znajdę na pewno coś napiszę.